| ترا دانـش و دين
رهاند درسـت |
| در رستـگاري
بـبايدت جـسـت
|
| وگر دل نـخواهي
کـه باشد نژند |
| نـخواهي کـه دايم
بوي مستمند |
| بـه گفـتار
پيغـمـبرت راه
جوي |
| دل از تيرگيها
بدين آب شوي
|
| چـه گفت آن خداوند تنزيل
و وحي |
| خداوند امر
و خداوند
نـهي |
| کـه خورشيد بعد از
رسولان مـه |
| نـتابيد بر
کـس ز
بوبـکر بـه
|
| عـمر کرد
اسـلام را
آشـکار |
| بياراسـت گيتي
چو باغ
بـهار |
| پـس از هر دوان بود
عثـمان گزين |
| خداوند شرم
و خداوند
دين |
| چـهارم عـلي بود
جفـت بـتول
|
| کـه او را به خوبي
سـتايد رسول |
| کـه من شهر علمم عليم در
ست |
| درسـت اين سخن قول پيغمبرست
|
| گواهي دهم کاين سخنها ز اوسـت
|
| تو گويي دو گوشـم
پرآواز اوسـت |
| عـلي را چنين گفت و ديگر
همين |
| کزيشان قوي شد به هر گونـه دين
|
| نـبي آفـتاب و
صـحابان چو ماه
|
| بـه هـم بستـه
يکدگر راست راه |
| مـنـم بـنده
اهـل بيت
نـبي |
| سـتاينده خاک
و پاي
وصي |
| حـکيم اين جهان را
چو دريا نـهاد |
| برانـگيخـتـه موج
ازو
تـندباد |
| چو هفـتاد کشـتي
برو ساختـه |
| هـمـه
بادبانـها
برافراخـتـه
|
| يکي پهـن کشتي
بـسان عروس |
| بياراستـه همـچو
چشـم خروس |
| مـحـمد بدو
اندرون با
عـلي |
| هـمان اهـل بيت
نـبي و ولي
|
| خردمـند کز
دور دريا
بديد |
| کرانـه نـه
پيدا و
بـن ناپديد
|
| بدانـسـت کو موج
خواهد زدن |
| کـس از غرق بيرون نخواهد
شدن |
| بـه دل گفـت اگر با
نـبي و وصي |
| شوم غرقـه دارم
دو يار وفي
|
| هـمانا کـه باشد
مرا دسـتـگير |
| خداوند تاج
و لوا
و سرير
|
| خداوند جوي
مي و
انـگـبين |
| هـمان چشمـه شير و مائ
معين |
| اگر چشـم داري بـه
ديگر سراي |
| بـه نزد نـبي و
عـلي گير جاي
|
| گرت زين بد
آيد گـناه مـنـسـت
|
| چنين است و اين دين و راه منست
|
| برين زادم و
هـم برين بـگذرم
|
| چـنان دان کـه خاک
پي حيدرم |
| دلـت گر بـه
راه خطا مايلسـت
|
| ترا دشمن اندر جهان خود
دلسـت |
| نـباشد جز از
بيپدر دشمـنـش |
| کـه يزدان بـه آتش
بسوزد تنـش |
| هر آنکس که در جانش بغض عليست |
| ازو زارتر در
جـهان زار کيسـت
|
| نـگر تا نداري
بـه بازي جـهان
|
| نـه برگردي از نيک
پي هـمرهان |
| هـمـه نيکي ات
بايد آغاز کرد
|
| چو با
نيکـنامان بوي
هـمـنورد |
| از اين در سخن چند
رانـم هـمي |
| هـمانا کرانـش
ندانـم هـمي
|